Irena Jurgielewiczowa – biografia - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Irena Jurgielewiczowa – nota biograficzna
Irena Jurgielewiczowa z Drozdowskich (autorka publikacji społeczno-pedagogicznych oraz powieści, opowiadań i sztuk scenicznych dla dzieci i młodzieży) urodziła się 13 stycznia 1903 roku w Działoszycach, niedaleko Wielunia jako córka miejscowego lekarza, Grzegorza Drozdowskiego i Franciszki z Oxińskich. W 1928 roku ukończyła studia doktoranckie na Uniwersytecie Warszawskim i uzyskała tytuł doktora filologii polskiej. Następnie rozpoczęła studia pedagogiczne na Wolnej Wszechnicy Polskiej, gdzie w latach trzydziestych była również wykładowcą. Jednocześnie, w latach 1928 – 1939, pracowała jako instruktorka Sekcji Oświaty Pozaszkolnej miasta stołecznego Warszawy.

W latach 1932 – 1934 przebywała we Francji, a po powrocie do Polski podjęła pracę jako adiunkt i wykładowczyni Studium Pracy Społeczno-Oświatowej Wolnej Wszechnicy Polskiej. Z tego okresu pochodzą jej prace, dotyczące nauczania dydaktyki dla dorosłych. W roku 1933 debiutowała jako eseistka na łamach czasopisma „Wiedza i Życie”. Lata wojny i okupacji przeżyła w Warszawie, udzielając się jako wykładowca na tajnych kompletach, zorganizowanych przez Wszechnicę. Wstąpiła do podziemnych struktur Armii Krajowej, gdzie była szyfrantką. W Komendzie Głównej znana była pod pseudonimem „Pani” lub „Piękna Pani”. Zajmowała się także redakcją tajnego „Pisma Młodych”, które skierowane było do oddziałów Szarych Szeregów. W lutym 1944 roku udzieliła schronienia małej Żydówce, Danusi Romanowskiej. Po upadku powstania warszawskiego została pojmana przez okupanta i przewieziona do obozu Lamsdorf w Niemczech. W tym okresie powstał jej pierwszy utwór dla dzieci: „Historia o czterech warszawskich pstroczkach”. Do Polski wróciła w 1946 roku. Rok później podjęła pracę wykładowcy na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego i objęła stanowisko redaktora Spółdzielni Wydawniczej „Wiedza”.

W latach 1950 – 1954 była kierownikiem literackim Państwowego Teatru Nowej Warszawy. Po roku 1954 na stałe zajęła się pracą literacką, pisząc utwory dla dzieci i młodzieży. Od 1928 roku była żoną malarza i grafika, Mieczysława Jurgielewicza, który zmarł w 1983 roku w drodze do pracy na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Działalność pisarska Ireny Jurgielewiczowej została doceniona przez Prezesa Rady Ministrów, który przyznał jej nagrodę w 1958 roku. Rok później została uhonorowana nagrodą miasta stołecznego Warszawy. Znana była ze swej wrażliwości społecznej i chęci niesienia pomocy potrzebującym. Swoje honoraria wielokrotnie przekazywała organizacjom charytatywnym. Była fundatorką stypendium dla wychowanka Instytutu Niewidomych w Laskach. Jej biograficzno-wspomnieniowa książka: „Byłam, byliśmy” w 1998 roku została nominowana do Nagrody Literackiej Nike. W pamięci czytelników pozostała przede wszystkim jako autorka „Tego obcego” i kilku powieści o młodzieży i dla młodzieży. Choć sama nie miała dzieci i stroniła od ich towarzystwa, potrafiła patrzyć na świat ich oczami. Do najbardziej znanych utworów pisarki należą: „O chłopcu, który szukał domu” (1957), „Kajtek, warszawski szpak” (1958), „Jak jeden malarz chciał namalować szczęśliwego motyla” (1960). Szczególne miejsce w jej twórczości zajmują powieści psychologiczne: „Niespokojne godziny” (1964), „Wszystko inaczej” (1968), „Ważne i nieważne” (1971) oraz „Inna?” (1975). Na wniosek swych najmłodszych czytelników została uhonorowana Orderem Uśmiechu.

Irena Jurgielewiczowa była również autorką licznych esejów i prac z dziedziny pedagogiki oraz dydaktyki. Zmarła 4 sierpnia 2003 roku, w wieku stu lat.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Ten obcy - streszczenie szczegółowe
2  Cytaty
3  Główne wątki w powieści Ireny Jurgielewiczowej „Ten obcy”



Komentarze: Irena Jurgielewiczowa – biografia

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: